Ο Όλυμπος είναι το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας και αποτελείται από τρείς κορυφές, με ψηλότερη αυτή του Μύτικα στα 2.918 μέτρα.
Στην αρχαιότητα ήταν το κέντρο της ελληνικής Θρησκευτικής συνείδησης, η κατοικία των αρχαίων Θεών, με το Δία καθισμένο ψηλά στο Θρόνο του και τους θεούς δίπλα του. Βέβαια, χωρίς ποτέ οι αρχαιολόγοι να βρουν κάποιο ναό στη κορυφή του! Άραγε, τα αρχαία κείμενα κάνουν λάθος ή παραμυθούν; Ο Όμηρος μας γράφει: «Η μεν άρ ως ειπούσ' απέβη γλαυκώπις Αθήνη Ούλυμπόνδ', όθι φασί Θεών έδος ασφαλές αεί έμμεναι. Ούτ' ανέμοισι τινάσσεται ούτε ποτέ όμβρω δεύεται ούτε χιών επιπίλναται, αλλά μάλ αίθρη πέπταται ανέφελος, λευκή δ'επιδέδρομεν αίγλη. Τώ ένι τέρπονται μάκαρες θεοί ήματα πάντα. Ενθ απέβη γλαυκώπις, επεί διεπέφραγε κούρη», δηλαδή «Η κατοικία των Θεών στον Όλυμπο, είναι πάντα ασφαλής. Οι μπόρες δεν την βρέχουνε, δεν την κτυπούν οι άνεμοι. δεν την πατούν τα χιονιά, ασύγνεφη κεί πάνω βασιλεύει γαλήνη ατελείωτη, και ολόλευκη φεγγοβολή την ζώνει, όπου ευχαριστιούνται κάθε μέρα και διαμένουν οι Θεοί. Εκεί πήγε η Αθηνά, αφού συμβούλευσε την κόρη του Αλκίνοου.» Οδύσσεια του Ομήρου ραψωδία ζ' κεφ. 42. Τι θέλει να πει ο ποιητής; Είναι αυτονόητο ότι τον Όλυμπο που ξέρουμε τον κτυπούν και χιόνια και βροχές και άνεμοι και νέφη. Μήπως τελικά, ο Όμηρος μιλά για μια κατοικία πάνω από τα σύννεφα, πάνω από το βουνό;